Zoals bij elke fotograaf bestaat zijn het werk van Robert Doisneau uit een positief – wat we zien – en een negatief: wat hij bewust niét in beeld heeft gebracht. Fotograferen betekent steunen op – én drukken op – de knop van een trouwe metgezel: het fototoestel. « Een fototoestel is zoals een helm voor de brandweerman: het geeft je moed. » Maar soms is dat toestel niet gewenst. Ofwel weigert de fotograaf om vernederende situaties vast te leggen. « Er zijn dingen die je niet moet doen. Bijvoorbeeld de Bevrijding van Parijs. De kaalgeschoren vrouwen – dat moest je niet laten zien. Ja, het bestaat. Historisch gezien misschien belangrijk, maar het was zó lelijk, zó laf. Al die mensen die niets gedaan hadden tijdens de bezetting, en zich dan als wrekers opwierpen. Dat is het weer, die drang om machtig te zijn, om rechter te spelen. » Ofwel is zijn aanwezigheid niet gewenst. Dan ga ik weg. Je mag niet aandringen! Ik ga toch niet doorduwen! Een voet tussen de deur, dat is goed voor een stofzuiger. Ik ben geen stofzuigerverkoper! » Toch zijn die situaties zeldzaam, want zoals Doisneau zelf zei, hij ging volledig op in zijn omgeving: « Want meestal leef ik in omgevingen die mij volkomen vertrouwd zijn, waar ik getolereerd wordt, – ja, zelfs gekend ben.